A ceo descuberto.

2012-02-04T00:04:00.002+01:00

Ultimamente non sei como sentirme.
Cría que estaba afundida no fracaso e de repente saen as cousas ben.

Pilloume de novas...non estou acostumada...é unha novidade interesante.

2011-09-24T00:11:00.000+02:00

Parece ser que a esclusividade é un luxo que ninguén está disposto a ofrecer.

2011-09-15T17:41:00.006+02:00

Cóntoche algo que boto de menos? Gustaríache oílo? Quizaís non, xa que xa non podes facelo... A morriña invádeme rememorando as nosas conversas ollando ao mundo por aquela xanela agora so visitada polo recordo das cousas que non volverán xamáis; esas catro madeiras formando un cadrado imperfecto que so visitan as nosas pantasmas, conxelando os escasos recordos que se esvaecen aos poucos. Parécenos que non pero todo chega e todo marcha; a realidade é así e no remate da viaxe non nos queda nada salvo as vivenzas camufladas debaixo duns ollos afundidos entre enrugas de soidade.

Bótote de menos.

2011-08-01T02:21:00.001+02:00

Probablemente non esté xustificado para a maioría. Tan so fai uns…5 dias que non te vexo; si, así é como o contarían eles. Algún xa me chamou esaxerada. Pero para min son 432000 segundos nos que non teño o meu carón á miña felicidade.

2011-07-22T13:15:00.002+02:00

No creo en dios y no me hace ninguna falta. Por lo menos estoy a salvo de ser intolerante. Los ateos somos las personas más tolerantes del mundo. Un creyente fácilmente pasa a la intolerancia. En ningún momento de la historia, en ningún lugar del planeta, las religiones han servido para que los seres humanos se acerquen unos a los otros. Por el contrario, sólo han servido para separar, para quemar, para torturar. No creo en dios, no lo necesito y además soy buena persona.

José Saramago.

2011-07-11T23:03:00.001+02:00

Hay dias nos que desexarías non terte erguido da cama...
Pero bueno, como di un proverbio chinés : Se te caes sete veces, levántate oito.

2011-07-10T01:26:00.001+02:00

2011-07-10T01:22:00.004+02:00

Seguro que tes moita fe en Deus, pero...a que miras aos lados ao cruzar a rúa?

2011-07-10T01:20:00.001+02:00

Calquera pode enfadarse, iso é algo moi sinxelo. Pero enfadarse ca persoa adecuada, no grao exacto, no momento oportuno, co propósito xusto e do modo correcto, iso certamente, non resulta tan sinxelo...

2011-07-06T22:57:00.003+02:00

Desexos.

2011-07-06T22:32:00.004+02:00

Non desexamos o sinxelo, desexamos cousas importantes. Cousas ambiciosas, fóra do noso alcance.

Desexamos cousas porque necesitamos axuda, temos medo e sabemos que quizáis pedimos demasiado; pero seguimos tendo desexos porque a veces…convértense en realidade.

Definitivamente

2011-07-06T02:59:00.001+02:00

a vida éche unha merda.

Tormenta.

2011-07-05T16:52:00.002+02:00

Onte pola noite mireime no espello e vinme guapa.

2011-07-05T03:29:00.000+02:00

Moitos lerán un título así e pensaran vaia leria di esta rapariga, coma se fose tan raro mirarse nun espello e pensar ben dun mesmo. En min é máis raro do que moitos chegarán a imaxinar.

Son unha rapaza moi normal, desde o meu punto de vista “pouquiña cousa”. Non destaco por nada en concreto nin físicamente nin de ninguna outra maneira. Nunca me sentín especial.

Por qué debería sentirme así?

De pequena era estudiosa. Moi estudiosa. Pero ser o listo cando es pequeno non qeda moi ben. Iso, penso eu, influiu moito na miña personalidade.Sentirse o patiño feo que nunca chega a cisne. Ter os mesmos compañeiros dende o xardín de infancia tamouco axuda moito.

Obviamente nunca deixei que se notase un atisbo de flaqueza no meu ser. Non oh. Eso xamáis.

Ao chegar ao instituto coñeces xente que da un pouco de aire ao teu mundo, ábreche os ollos e móstrache novas perspectivas das cousas.

Os primeiros bicos ruborosos, os mozos con quince anos e unha autoestima que non variou moito da túa nenez. Conflitos con amigos que non o eran tanto. Sentir a soidade porque ves que non hay unha palaba de alento que te console o máis mínimo. Desenganos amorosos. Sufrir en silencio. A traizón dos que crías coma irmáns…

E vai pasando a vida por ti e non ti por ela.

Pero un día coñeces a alguén. Un día calquera, do que non recordo fecha, quen sabe que día de Setembro era. A quen lle importa un número…

E vaste dando conta de que El é máis importante a cada paso que das. Que falades. Que vos entededes. Un “ Daste consta de canto temos en común” e despois un sorriso cómplice que te enche por dentro e cura pouco a pouco feridas pasadas. Esa persoa que intentou roubarme un bico nun ascensor e que me roubou o corazón case sen darse conta. Que me di cada día que son especial e fermosa, cousa que nego e negarei sempre por moito que me diga. Si, son unha cabezona…algún problema?

Pero…maldito sexa…que me mirei onte no espello e dixen “ Pois non estou tan mal”.

Grazas.

Cárcere.

2011-07-05T01:01:00.002+02:00

Gústanme.

2011-07-04T01:25:00.000+02:00

Os días nubosos de verán. Estar na Praia cando chove. Os xeados de vainilla. O cheiro a céspede recén cortado. Mirar as estrelas. Soñar desperta. As tardes no bar cos amigos. Os partidos do Madrid. Discutir sobre fútbol. Xogar o Age. Poñer cariñas. Facer bromas. Os fogos de artificio. Quedar os domingos en pixama na casa. Ted Mosby. Namorarme dos lugares. Estar na miña Praia. Os ollos azuis. Os bombóns. Ver películas de Steven Seagal con meu pai. Escoitar a radio agochada baixo as sábanas. O cheiro dos cadros recén pintados. Leer. Debuxar paisaxes. Saltar nas camas elásticas. Facer rosquillas. Pasear por as carballeiras. O rock. A bandeira republicana. O galego. Jack Skeleton. Os koalas. Os sorrisos que non podes finxir. Susurrar un Quérote ao oído. Ameazar a túa orella cos meus beizos. As patacas bravas. As noites de verán. As chuvias de estrelas. Os faros. A historia. Forrest Gump. Os museos. A pintura. Os abrazos fortes. O amencer. O cheiro a chuvia que me recorda aos teus bicos.

Ti.

2011-07-03T21:44:00.000+02:00

- ¿Podo darche unha masaxe nos pes?

- ¿Por qué queres darme unha masaxe nos pes?

- Pois, porque che doen.

- ¿De verdade?

- Pasáchete toda a noite correndo polos meus soños.

Mercurio.

2011-07-03T21:07:00.000+02:00

Fartura.

2011-07-03T18:50:00.001+02:00

A xente non ten nin dous dedos de frente…
Penso que non son tan complicada de entender.
Se digo non, é non. Non sei porque lles costa tanto.

O verdadeiro ladrón.

2011-07-03T18:22:00.000+02:00

2011-07-03T04:35:00.000+02:00

Hai que vivir cada día coma se fose o último. Nunca te deites sen dicirlle "Quérote" a túa xente, porque xamáis sabes cando chegará a túa despedida.

Comezo.

2011-07-03T04:05:00.000+02:00

Decidir comezar un blog é coma cando eres pequeno e comezas un diario. Véxome na obriga de dicir que xamáis fun capaz de escribir máis de dous días seguidos en aqueles cadernos de tapas cheas de osiños que familiares deses que non ves nunca che mandan polos aniversarios. Non sei porqué esa xente ten ese costume…quizáis algún día me informe sobre o tema. Pero bueno, non abrín isto porque teña cousas importantes que dicir ou porque o mundo necesite saber esas opinión que tan ben gardo na maioría das ocasións. Non. A verdade é que cómpreme algo no que pasar o tempo; e escribir os meus pensamentos é una ocupación tan boa coma outra calquera.